Er zijn wedstrijden.
Er zijn ultrawedstrijden.
En dan is er de Legends Trail.

350 kilometer. Meer dan 12.000 hoogtemeters. Geen lintjes, geen pijltjes, enkel een GPX, een paar checkpoints en een groot stuk eigen koppigheid. Bossen, rotsen, valleien, sneeuw, modder, rivieroversteken, nacht na nacht zonder slaap. Dit is geen race waar je gewoon "goed voorbereid" aan de start staat. Dit is een wedstrijd waar je een beetje naïef moet zijn om überhaupt op de startlijst te verschijnen.

Dit jaar stonden 120 deelnemers aan de start op donderdagavond om 18u. Tussen dat internationale gezelschap stonden ook 9 Trail Buddies Kempen:

Ken Rottiers
Andy Ceyssens
Kris De Deckers
Gerben Gabriels
Dylan Gevaert
Koen Lemmens
Sven Mertens
Milan Sels
Bert Verbist

Negen lopers die zich maandenlang hadden voorbereid op een avontuur dat je eigenlijk niet kan voorbereiden.

Want bij de Legends Trail weet je één ding zeker: de Ardennen beslissen zelf wel hoe dit verhaal eindigt. De vraag is alleen: hoe lang kan jij terugvechten?

Start - De lange nacht begint

Donderdagavond vertrekt het peloton de duisternis in.

De eerste kilometers lijken nog vriendelijk: brede bospaden, zachte hellingen, een groep lopers die nog samen beweegt. Het tempo ligt rustig, gesprekken gaan nog vlot en iedereen probeert zichzelf wijs te maken dat 350 km eigenlijk gewoon 8 keer een marathon is.

Maar de Legends Trail heeft een reputatie. Terwijl de eerste nacht nog maar net begonnen is, komt de realiteit al snel boven water. Het parcours trekt meteen richting ruiger terrein: natte bossen, technische afdalingen, kleine valleien waar de mist blijft hangen. De ondergrond verandert constant: modder, diepe plassen, wortels, losse stenen.

Na nog geen 12 uur lopen is het al duidelijk dat dit geen gewone ultra wordt.

De eerste TBK’er die moet buigen voor de Ardennen is Kris De Deckers. Hij kende vroeg in de wedstrijd al pech. Na een schuiver schoot er iets in zijn rug. In eerste instantie probeerde hij nog door te lopen, in de hoop dat het vanzelf zou loskomen. Hij hield dat nog een tiental kilometer vol, maar daarna werd lopen onmogelijk en moest hij nog zo’n 17 kilometer verder stappen tot aan de eerstvolgende checkpoint. De beslissing om te stoppen was toen eigenlijk al lang gemaakt. De Legends Trail beslist vroeg dat zijn avontuur hier eindigt.

Nog 8 Trail Buddies onderweg.

De eerste dag - De Ardennen beginnen te bijten

Wanneer het vrijdag wordt, begint het echte werk.

Het parcours duikt steeds dieper de Ardennen in: lange klimmen uit rivierkloven, technische singletracks, rivieroversteken en steile hellingen waar lopen als maar meer plaats maakt voor wandelen.

De routes lopen door bekende trailgebieden: valleien rond La Roche en De Ourthe, tot het meest zuidelijke punt van de route richting de ruigere stukken van de Ardennen.

Het terrein is nat, zwaar en vaak glad. De eerste echte vermoeidheid begint te komen. Niet dramatisch, maar genoeg om te beseffen dat de wedstrijd nog heel lang gaat duren. En ergens onderweg beslist de Legends Trail opnieuw dat het genoeg geweest is voor enkele lopers.

Daar moet uiteindelijk Gerben de strijd staken. Hij moest noodgedwongen zijn wedstrijd vroegtijdig beëindigen na een omgeslagen enkel. Op de eerstvolgende CP werd duidelijk dat hij daar niet mee kon en mocht doorgaan. Ondanks de ontgoocheling kon hij terugblikken op een sterk begin en vooral weer een unieke ervaring in het ruige Ardense landschap.

De Legends Trail begint zijn tol te eisen.

Nog 7 Trail Buddies in koers.

Nacht twee - De Ardennen worden stil

Wanneer de tweede nacht valt, verandert de wedstrijd volledig. De groep lopers is ondertussen volledig uit elkaar getrokken. Iedereen beweegt nu alleen door het donker.

De bossen worden stiller. De temperaturen zakken. Een ijzige wind kruipt door de valleien, en de afstanden tussen checkpoints lijken steeds langer te worden. De vermoeidheid kruipt langzaam in elke spier. En terwijl de wereld slaapt, schuifelen een paar dozijn ultralopers door het bos met hoofdlampjes die als kleine sterren tussen de bomen bewegen.

Dit is het moment waarop de Legends Trail echt begint.

Het parcours blijft ondertussen genadeloos: Rond kilometer 145 wacht een van de bekendere passages van het parcours: langs de watervallen van Coo. Maar de lopers zijn hier niet om toeristische foto's te nemen. Hier ligt namelijk de Vertical Track te wachten: 250 hoogtemeters, in één ruk. Een klim die aanvoelt alsof iemand dacht: "Wat als we een muur nemen en daar een pad op tekenen?"

Na meer dan 140 kilometer lopen komt die klim bijzonder ongelegen. De benen beginnen ondertussen al protestbrieven te schrijven. Maar boven wacht - zoals altijd in de Legends Trail - gewoon nog meer Ardennen.

In deze fase verdwijnen ook Milan en Andy uit de wedstrijd. Andy leek lange tijd goed in zijn ritme te zitten. Het gevoel zat goed en hij werkte gestaag en vlot zijn kilometers af. Tot zijn knie op een bepaald moment duidelijk maakte dat verdergaan geen optie meer was. In een wedstrijd waar nog honderden kilometers volgen, is dat een signaal dat je best serieus neemt.

Ook Milan vocht zich dapper door de elementen. De omstandigheden maakten het echter bijzonder zwaar. Door de dooi en het smeltwater bleven zijn voeten bijna constant nat, wat begon te leiden tot lichte trenchfeet. Daarnaast speelde ook de scheen wat op. Maar misschien nog zwaarder dan het fysieke was het mentale besef dat vier nachten zonder echte rust een enorme uitdaging is. Uiteindelijk besloot hij verstandig, samen met Andy, dat het genoeg was.

De Legends Trail heeft ondertussen al meer dan de helft van het deelnemersveld uitgeschakeld.

Nog 2 Trail Buddies onderweg.

De strijd met de afstand

De wedstrijd gaat ondertussen richting 200 kilometer. De lopers die nog onderweg zijn zitten nu al meer dan 40 uur in beweging.

De slaap begint zijn rol te spelen. Korte powernaps langs de kant van het parcours, een paar minuten met de ogen dicht tegen een boom, of gewoon blijven stappen omdat stoppen te gevaarlijk wordt.

En dan komt een stuk dat dit jaar bijzonder legendarisch werd. Tussen km 175 en 200 loopt het parcours door de Hoge Venen. Normaal al een zwaar stuk. Maar dit jaar lag er nog een dikke laag smeltende sneeuw. Met daaronder: dooiwater, modder en stukken die meer op moeras leken dan op pad. Elke stap zakte weg. Soms tot aan de enkel. Soms tot aan de knie.

De lopers duiken de derde nacht in, navigatie wordt hier aanzienlijk moeilijker en ondertussen bleef die koude wind over het plateau blazen alsof hij persoonlijk tegen elke loper zei: "Zeker dat je hier wil zijn?".

Wanneer de derde dag aanbreekt zitten de overblijvende lopers al meer dan 60 uur in de wedstrijd. De beweging wordt trager. Het lopen wordt vaker wandelen. Het wandelen wordt soms strompelen. Maar checkpoint na checkpoint blijven er een paar namen verschijnen. Twee daarvan zijn nog steeds Trail Buddies: Bert Verbist en Ken Rottiers.

De kilometers stapelen zich op. 

250 km.
270 km.
300 km.

En dan komt nog één van de mooiste, en tegelijk gemeenste, stukken van het parcours...

Quareux en de Ninglinspo

De route zakt opnieuw een rivierdal in, richting Quareux en de legendarische Ninglinspo. Normaal al een technisch stuk met rotsen, watertrappen en smalle paadjes. Maar door de overvloedige regen van de dagen ervoor is de Ninglinspo veranderd in een kolkende rivier. Water raast tussen de rotsen. De paden zijn nat, glad en soms nauwelijks zichtbaar.

En ondertussen zit je al 300 kilometer in een wedstrijd. Een plek waar vermoeidheid en natuur samen beslissen of je nog verder mag.

Hier moet ook Bert Verbist uiteindelijk stoppen, na meer dan 80 uur wedstrijd en een indrukwekkende tocht van 325 km. In de ruige omgeving van Quareux, begon het echter fout te lopen. Zijn koplamp begaf het, hij kwam nog amper vooruit en door de extreme vermoeidheid begonnen de eerste hallucinaties op te duiken. Uiteindelijk moest het safety team hem uit het bos begeleiden, een duidelijk teken dat zijn lichaam en geest tot het uiterste waren gegaan. Gestreden tot het bittere einde.

En dus nog één Trail Buddy onderweg...

De laatste die blijft lopen

En dan blijft er nog één naam over.

Ken Rottiers.

Waar de meesten ondertussen al gestopt zijn, blijft Ken gewoon verder bewegen. Stap na stap. Checkpoint na checkpoint.

CP1 na bijna 13 uur.
CP3 na 35 uur.
CP5 na 67 uur.

De wedstrijd is dan al drie dagen en nachten bezig. Ondertussen zijn er nog maar een handvol lopers over die nog kans maken om de finish te halen. De slaap is een verre herinnering geworden. De benen voelen alsof ze al een week onderweg zijn. Maar kilometer na kilometer komt de finish dichterbij. De laatste stukken van de Legends Trail zijn vaak niet de zwaarste qua terrein, maar wel qua gevoel. Na drie dagen lopen is elke kilometer een gevecht.

Ken blijft doorgaan.

Door vermoeidheid. Door modder. Door de Ninglinspo en door de laatste Ardennenklimmen die ondertussen voelen als bergen.

Na 87 uur en 13 minuten bereikt hij uiteindelijk de finish van de Legends Trail 350 km.

21ste plaats algemeen.

Een prestatie van formaat in een wedstrijd waar 80% van de deelnemers de finish nooit ziet.

Helden achter de schermen

Maar een Legends Trail beleef je nooit alleen. Achter elke loper staat een heel netwerk van mensen dat mee door weer en wind gaat.

Onze Trail Buddies Sabinne, Jurgen en Robin maakten deel uit van het uitgebreide vrijwilligersleger van de Legends Trail. Zowel op de checkpoints als in het safety team gaven zij het beste van zichzelf om de lopers te ondersteunen, te verzorgen en, waar nodig, veilig uit het parcours te begeleiden. Zonder deze vrijwilligers zou een wedstrijd van dit kaliber simpelweg niet kunnen bestaan.

Ook langs het parcours was de steun voelbaar. Els, Kathleen, Carine en Griet stonden ter plaatse om onze lopers aan te moedigen en te ondersteunen op de momenten dat dat het hardst nodig was. En natuurlijk was er ook Alma, die met haar camera opnieuw prachtige momenten wist vast te leggen van een wedstrijd die even heroïsch als meedogenloos is.

En dan was er nog het thuisfront. Vier dagen lang leefde de hele club mee via de WhatsApp-groep, waar elke update, elke checkpoint en elke nieuwe kilometer werd gevolgd alsof men zelf mee op het parcours zat. Het is precies dat gevoel van samen beleven dat Trail Buddies Kempen zo bijzonder maakt.

De Legends Trail is een wedstrijd waar de Ardennen bijna altijd winnen.

Maar dat maakt het niet minder indrukwekkend dat 9 Trail Buddies aan de start stonden van een van de zwaarste ultratrails van Europa. Maanden voorbereiding, honderden trainingskilometers en lange Ardennentrainingen lagen aan de basis van dat avontuur.

Iedereen die start, weet dat de finish geen zekerheid is. Alleen een mogelijkheid. Maar starten is al iets bijzonders.

En hoewel de Ardennen uiteindelijk hun tol eisen - zoals ze dat altijd doen - blijft één ding hangen:

De Trail Buddies stonden daar. Ze vochten met de Ardennen. En eentje van hen liep helemaal tot het einde.