De zomer is traditioneel een periode waarin de wedstrijdkalender alle kanten uitschiet. De ene Trail Buddy zoekt de schaduw van de Ardense bossen op, de andere trekt richting de Alpen voor duizenden hoogtemeters, terwijl ergens anders eindeloze rondjes worden gedraaid tot lichaam of geest beslist dat het mooi geweest is.
De voorbije weken was het dan ook weer prijs. Van Houffalize tot Corsica, van Oostenrijk tot Zwitserland en van Antwerpen tot de Semois: overal doken rode TBK-shirts op. En zoals altijd draaide het niet alleen om finishen of snelle tijden, maar vooral om avontuur, karakter en samen beleven.
Chouffe trail – Een jaarlijkse Ardennenklassieker
De Chouffe trail behoort ondertussen tot de absolute klassiekers op de Belgische trailkalender. Rond Houffalize liggen tientallen kilometers singletracks, steile boshellingen, rivierdoorsteken en eindeloze Ardense paadjes. De organisatie biedt verschillende afstanden aan die perfect met elkaar te combineren zijn, waardoor zowel snelle lopers als kilometervreters er hun gading vinden.
En uiteraard waren ook de Trail Buddies massaal aanwezig.
Tanja en Maxime kozen meteen voor de koninginnenafstand van 100 kilometer. Een volledige dag door de Ardense bossen, met duizenden hoogtemeters, voortdurend op en af en zelden een meter echt vlak. Geen parcours waar je zomaar even doorwandelt, maar eentje waar geduld en ervaring minstens even belangrijk zijn als sterke benen.
Frederik ging nog een stapje verder en schreef zich in voor de Long Challenge. Dat betekende niet één wedstrijd, maar drie op twee dagen: eerst 17 kilometer, daarna 23 kilometer en afsluiten met nog eens 28 kilometer. Niet te onderschatten, telkens opnieuw aan een startlijn moet verschijnen terwijl de benen eigenlijk liever op een terras zouden gaan zitten.
Ook Kris De Deckers, Katrien en Isabel trokken de Ardense bossen in voor de 54 kilometer. Een afstand die lang genoeg is om respect af te dwingen en kort genoeg om onderweg nog af en toe van het uitzicht te genieten.
Hannes maakte zijn eigen combinatie en liep zowel de 23 als de 28 kilometer, goed voor een stevig weekend in een van de mooiste trailregio's van België.
Of het nu ging om 28, 54, 68 of 100 kilometer: overal kwamen dezelfde verhalen terug. Technische paadjes, pittige klimmetjes, schitterende bossen en vooral veel Trail Buddies die elkaar onderweg tegenkwamen, aanmoedigden of samen nog een laatste klim aansneden.
AOBTD – Rondjes draaien tot het lichaam "nee" zegt
Niet iedereen trok de bergen in.
Terwijl de ene groep hoogtemeters verzamelde, stond Youri aan de start van AOBTD (Another One Bites The Dust), een officieuze backyard met een stevige portie hoogtemeters elke ronde.
Youri hield het 18 rondes vol, goed voor 123 kilometer en bijna 2.000 hoogtemeters. Op een warme zomerdag bleek uiteindelijk niet de afstand, maar de hitte de grootste tegenstander. Na urenlang rondjes draaien onder een brandende zon besliste hij uiteindelijk om zijn wedstrijd stop te zetten. In een backyard verlies je zelden van de kilometers; meestal zijn het de omstandigheden die uiteindelijk de doorslag geven.
Ook Bert was aanwezig, al hoefde hij deze keer geen ronde te lopen. Hij mocht namelijk zijn prijs van de Legends Slam in ontvangst nemen, een uitzonderlijke onderscheiding binnen de Belgische ultrawereld.
De Legends Slam is geen klassement dat je zomaar even behaalt. Enkel lopers die gedurende het seizoen alle Legends ultrawedstrijden succesvol afwerken en daarbij telkens opnieuw uitzonderlijke afstanden neerzetten, komen ervoor in aanmerking. Het is een erkenning voor constante topprestaties, doorzettingsvermogen en een indrukwekkende dosis uithouding. Dat Bert in dat selecte clubje thuishoort, zegt eigenlijk alles over zijn parcours dat hij de voorbije maanden heeft neergezet.
Festival Trail de la Semois – Alleen met de rivier
Terwijl elders in groep werd gelopen, koos Kathleen voor de 67 kilometer van het Festival Trail de la Semois.
De Semoisvallei staat bekend om haar eindeloze afwisseling en bruut geweld. Smalle bospaden, steile rotspartijen, diepe valleien en voortdurend wisselende panorama's maken deze streek tot een van de mooiste trailgebieden van België.
Voor Kathleen werd het opnieuw een sterke ultradag waarbij genieten en doorzetten hand in hand gingen.
Antwerp Backyard Ultra – Nog eentje erbij?
Backyardwedstrijden lijken de Trail Buddies steeds beter te liggen. Ook tijdens de Antwerp Backyard Ultra, met een sterk deelnemersveld van ruim 100 lopers, kleurde de uitslag opvallend rood.
En bovenaan die uitslag stond één naam.
Bert.
Na maanden waarin hij zichzelf steeds opnieuw heruitvond in de backyardwereld, viel eindelijk ook de spreekwoordelijke kers op de taart. Bert schreef de Antwerp Backyard Ultra op zijn naam met een indrukwekkende 65 rondes, goed voor 435 kilometer. Niet alleen een waanzinnige afstand, maar vooral zijn allereerste algemene overwinning in een ultrawedstrijd. Een mijlpaal die meer dan verdiend was na alle sterke prestaties van het voorbije jaar.
Zoals het backyardformat voorschrijft, was er ook een assist nodig. Die kwam van Brecht aka Jean, goeie vriend van de Trail Buddies Kempen, die zich met 64 rondes volledig leegliep om Bert die overwinning te bezorgen. Urenlang hielden beide lopers elkaar scherp, tot Brecht uiteindelijk nét geen extra ronde meer kon voltooien. Zonder assist geen winnaar, en dus was deze overwinning evenzeer het resultaat van een heroïsch duel tussen twee sterke backyardlopers.
Ook de rest van de TBK-ploeg liet zich van zijn beste kant zien. Andy verbeterde zijn persoonlijk record naar 34 rondes, goed voor een knappe vierde plaats. Yvan bleef onverstoorbaar zijn eigen tempo lopen en finishte als achtste met 30 rondes, terwijl ook Willem, eveneens vriend van de Trail Buddies Kempen, sterk presteerde met 29 rondes, goed voor plaats negen.
Daarachter volgden nog meer mooie prestaties. Milan draaide 25 rondes, Gerben hield het 24 rondes vol en Griet vocht zich knap naar 15 rondes. Zoals zo vaak in een backyard vertelt het aantal rondes maar een deel van het verhaal. Achter elk rondje schuilen opnieuw een uur vol discipline, vermoeidheid, kleine kwaaltjes, mentale gevechten en telkens weer de keuze om tóch nog eens aan die volgende startlijn te verschijnen.
Met een overwinning, verschillende lopers in de top tien én meerdere sterke prestaties verderop in het klassement bewees Trail Buddies Kempen opnieuw dat de backyarddiscipline stilaan een tweede thuis aan het worden is. En voor Bert voelt die eerste overwinning ongetwijfeld niet als een eindpunt, maar als het begin van iets nieuws. Soms duurt het even voor het puzzelstukje op zijn plaats valt maar de smaak van winnen... die verdwijnt niet snel.
Restonica by UTMB – Corsica op zijn ruigst
Corsica staat bekend als een van de meest ruige trailbestemmingen van Europa. Tijdens Restonica by UTMB krijgen deelnemers geen cadeaukilometers voorgeschoteld. Gigantische granietblokken, eindeloze beklimmingen, technische passages en hoogalpien terrein maken deze wedstrijd tot een van de zwaarste binnen het UTMB-circuit.
Tom Smeets trok er vol ambitie naartoe voor de 160 kilometer, maar ontdekte al snel dat de Corsicaanse bergen een heel ander verhaal vertellen dan de Ardennen. Na de eerste klim zat het gevoel nog goed, maar op de lange beklimming naar het hoogste punt begon de combinatie van hoogte, techniciteit en het ongenadige terrein zijn tol te eisen. Waar de Waalse trails nog vergevingsgezind lijken, dwingen de Corsicaanse bergen je voortdurend tot uiterste concentratie.
Uiteindelijk moest Tom de moeilijke beslissing nemen om zijn wedstrijd stop te zetten. Geen finish deze keer, maar wel een ervaring rijker. Want ook dat is trailrunning: soms kom je thuis met een medaille, soms met een stevige portie respect voor een berg die simpelweg sterker bleek. En stiekem weten we allemaal dat zulke wedstrijden vaak nog harder beginnen te kriebelen eens de spierpijn verdwenen is.
Monte Rosa by UTMB – Tussen de drieduizenders
De Monte Rosa-regio vormt letterlijk het dak van Europa. Gigantische gletsjers, permanente sneeuwvelden en indrukwekkende pieken vormen het decor voor een van de mooiste UTMB-wedstrijden van het seizoen.
Daar stonden Nick en Jonas Sebreghts aan de start van de 85 kilometer met maar liefst 6000 hoogtemeters.
Hier loop je niet alleen tegen de klok, maar ook tegen de hoogte. Dunne lucht, lange beklimmingen en technische afdalingen maken elke kilometer zwaarder dan hij op papier lijkt.
Beiden werkten hun avontuur succesvol af en konden genieten van een finish tussen de hoogste toppen van de Alpen.
Verbier by UTMB – Waar de Alpen geen medelijden kennen
Wie aan Verbier denkt, denkt aan steile bergwanden, lange alpiene beklimmingen en uitzichten waar je bijna vergeet dat je eigenlijk aan het afzien bent.
TBK was opnieuw sterk vertegenwoordigd.
Stijn Michielsen trotseerde de loodzware 160 kilometer en bereikte na een indrukwekkende tocht de finish. Voor Jonas Verboven en Sidney liep het deze keer anders op de 100 mijl. Na een sterke openingsfase van Jonas sloegen zware maagproblemen toe. Vanaf ongeveer kilometer dertig werd eten bijna onmogelijk en begon de wedstrijd langzaam weg te glippen. Uiteindelijk volgde zijn allereerste DNF. Bij Sidney een beetje hetzelfde verhaal, last van de longen, te weinig eten en alle energie weg. Dat hoort helaas ook bij ultratrailen. Soms verlies je niet van de bergen, maar van je eigen lichaam. Juist daarom verdient zo'n beslissing minstens evenveel respect als een finish.
Daarnaast werkte ook Matthias succesvol de 80 kilometer af. Een kleine 5000 hoogtemeters en 17 uur later stond hij te blinken aan de finish.
PIUT – Alpengevoel in het Paznauntal
Ook Sandy trok richting Oostenrijk voor de Paznaun Ischgl Ultra Trail (PIUT), een wedstrijd die zich afspeelt in het indrukwekkende berglandschap rond Ischgl en het Paznauntal. De 50 kilometer voert de deelnemers over steile alpiene paden, technische afdalingen en bergkammen met spectaculaire uitzichten, goed voor om en bij de 3.000 hoogtemeters.
Na haar heroïsche finish op de Mozart 100 enkele weken eerder stond ze opnieuw aan de start van een stevige berguitdaging. De PIUT vroeg opnieuw het uiterste van lichaam en geest, maar Sandy bleef trouw aan haar eigen stijl: rustig opbouwen, genieten van de omgeving waar het kon en blijven doorzetten wanneer het parcours opnieuw de hoogte in schoot, en voegde zo opnieuw een prachtige bergtrail toe aan haar almaar indrukwekkender palmares.
Trail Buddies onderweg
Wat opnieuw opviel tijdens al deze wedstrijden, was hoe breed de club tegenwoordig vertegenwoordigd is.
Op hetzelfde weekend lopen Trail Buddies honderd kilometer door de Ardennen, draaien anderen backyard-rondjes, trekken sommigen richting Corsica of Zwitserland en staan weer anderen ergens hoog tussen de Oostenrijkse bergpassen.
Iedereen met zijn eigen doel.
Een eerste ultra.
Een persoonlijk record.
Een loodzware trainingsdag.
Een nieuwe UTMB-finish.
Of gewoon een prachtig weekend in de bergen.
En toch blijft overal hetzelfde gevoel terugkomen. Overal waar een rood shirt opduikt, wordt er aangemoedigd, gewacht aan een bevoorrading, foto's gemaakt, ervaringen gedeeld en achteraf nog lang nagepraat.
Want uiteindelijk blijven kilometers slechts cijfers.
De verhalen die je samen verzamelt, zijn degene die blijven hangen.
Reacties